بسم الله الرحمن الرحيم

بنام او كه توانمان داد تا خدمت گزار راهيان حزب الله باشيم.
چه زيباست در صف جند الله جان باختن و جان شيرين خود را فداي امام و مولاي خويش كردن.
چه زيباست هنگامي كه انسان ، لياقت بودن در صفوف خدا را پيدا كرده وبا آنان راهي گردد و چه زيباست كه خداوند سعادت بودن وهم پيمانه شدن با مقربان خود را نصيب بندهء گنه كار خويش گرداند.
اين هنگام است كه انسان از اينكه لياقت همسنگر شدن با راهيان (راه) خداوند را پيدا كرده خشنود ميگردد و به خود مي بالد و چون عاشقي دلسوخته پروانه وار بر گرد شمع عشق ميسوزد.
شما عزيزان را به تقوا، تقوا ، تقوا وصيت ميكنم . برادرانم را به اتحاد دعوت ميكنم كه اين رمز پيروزي ماست و دشمن هم اين را دريافته و به همين خاطر هم است كه سعي ميكند اين را از ما بگيرند . بنابر اين بايد سعي كنيم تا اتحاد و وحدت را حفظ كنيم.

دادم ز کف چندی تو را با آه و با افسوسها          رفتی به یغما ناگهان با خدعه سالوسها

ای رنگ خوب و ناز‌ . . .

طوطی اگر پرهای خود رنگی کند                      راهی ندارد این دغل در حلقه طاووسها

فردا به رقص و جنبشی٬ بر گنبد مینای دل         افتاده ای امروز اگر بر چهره جاسوسها

این رنگ احیا میشود٬ شیاد رسوا می شود        می خشکد این مردابها در پیش اقیانوسها

بنگر نقاب ننگ را٬ لبخند پر نیرنگ را                    بر چهره شیادها٬ بر روی اختاپوسها

این روزها آید به سر٬ بیرق شوی بار دگر            گر اجنبی بندد تو را با حیله بر ناقوسها

ای سبز من٬قدیس من٬زیباترین تندیس من        وا می کنم روزی تورا از دست بی ناموسها . .

جمالش آفتاب هر نظر باد

                                                              ز خوبی روی خوبش خوبتر باد

کسی کاو بسته زلفش نباشد

                                                             چو زلفش در هم و زیر و زبر باد

همای زلف شاهین شهپرش را

                                                             دل شاهان عالم زیر پر باد

دلی کاو عاشق رویش نگردد

                                                            همیشه غرقه در خون جگر باد

مرا از توست هردم تازه عشقی

                                                           تو را هر ساعتی حسنی دگر باد

به جان مشتاق روی توست « حافظ »

                                                            تو را در حال مشتاقان نظر باد

ابن عباس جلو آمد و پرسید: <<چرا چشم به آسمان دوخته اید ؟>>

علی "َع"َفرمودند:<<میخواهم ببینم وقت نماز شده تا نماز را در اول وقت بگذارم>>

ابن عباس با تعجب عرض کرد:<<حال وقت نماز خواندن نیست. کار مهمتری داریم.>>

علی "َع"َفرمودند:<<ما برای چه چیز می جنگیم؟ آیا جز برای بر پا ساختن نماز می جنگیم؟>>